پریشان گویی های فلان بنت هیچکس

دست بالای دست!

arajife — Wed, 24 Sep 2008 08:40:18 GMT

مدتی بود که از قیل و قال یونیورسیته و سر و صدای خوابگاه گریخته و به شهر و دیار خویش رجعت نموده بودیم. لکن از بابت کار و فعالیت هیچ عسر و حَرَجی بر خود روا نداشته و خرِ لنگان عمر را کما فی السابق از طریق «بخور و بخواب» و تن پروری به پیش می راندیم، به نحوی که روزها کارمان بیکاری گشته بود و شب ها نانمان بیعاری! روز را به کلفت نمودن پوست و شب را به پهن کردن دنده اشتغال داشتیم چندان که از پوست کلفتی جناب کرگدن و از دنده پهنی گاو هولشتاین را حسابی شرمنده خود ساخته بودیم. برنامه بی برنامگی خود را به صورت «خواب-غذا-استراحت-قضا!» تنظیم نموده و از حیث عمل نیز تن مبارک را به فیض اکمل رسانیده، مِتُد ریلکسیشن را استراتژی خود اختیار کرده و عمر نه چندان گران را به فراغت و فراخت تمام سپری می نمودیم. هر چه ابوی محترم، ما را به کار و تلاش نصیحت کرده، حقیر از خود گوش کری در داده، کأنهو یاسینی که به گوش خر بخوانند مؤثر نیفتاده. خلاصه تنها هنرمان کوبیدن به طبل بیعاری و مفیدترین فعالیتمان تولید CO2 از برای نباتات و درختان گشته بود.

دست بر قضا روزی طبق روال معمول خسته از خواب روزانه، سخت مشغول استراحت بودیم. جلوی نسیم خنک کولر لم داده، یک مخدّه در پشت و دو بالش زیر بغل نهاده، لنگ ها را روی هم انداخته به ریش روزگار غدّار می خندیدیم. ناگفته نماند قدری هم خربزه فرد اعلا شکرسود کرده در بشقابی ریخته و تلافی ایام قحطی واحد 8 (خوابگاه رویال) را سرش در می آوردیم. محض خالی نبودن عریضه و ایجاد آلودگی صوتی هم که شده FM دستگاه مبال خود را روشن نموده که مبادا هنوز خستگی خواب قبلی ار تنمان در نیامده، مجددا خوابمان برباید!

گوینده رادیو در حال گفتن اخبار و ما مشغول چپاول قطعات خربزه یکی پس از دیگری؛ که ناگاه عبارتی آشنا توجه ما را به گوینده جلباند. مشروح یکی از اخبار این گونه بود: علیرغم اینکه مهلت تخلیه یکی از ساختمان های شهرداری که (مثلا!) در اجاره دانشگاه دولتی بوده سر آمده، رؤسای دانشگاه دبّه در آورده و گفته اند که این ساختمان ارث پدری ما بوده و به هیچ وجه من الوجوه تخلیه نمی کنیم که نمی کنیم، هر که هر چه دلش خواسته بگوید و بکند و بخورد. و از آنجا که همه شهرهای ما شهر بی کلانتر بوده و در شهر بی کلانتر نیز آقایان قور باغه هفتیرکش می بوده اند، مطابق امر شهردار یکسری از نارنجی پوشان محبوب جامعه به ساختمان اداری سابق دانشگاه یورش برده هرچه دم دستشان آمده شکسته و هر که را دیده جرواجر کرده اند! خلاصه طی این عملیات مافیایی تعدادی مأمور قلچماق با چوب وچماق (و احتمالا دسته جارو) کلیه وسایل دانشگاه و از آن مهمتر عده ای از مسئولین دوست داشتنی را خار و مار، نموده اند!!!

از شما چه پنهان به محض شنیدن خبر از خنده منفجر شده و قهقهه امانمان نداده به قسمی که چیزی نمانده بود از شدت خنده در جا اجابت مزاج بنماییم! حالا در این گیر و دار تکه خربزه ای از فرصت حسن استفاده را برده، به حلقوممان پریده عنقریب بود که قاتل جانمان گشته و انتقام همنوعانش را از ما بگیرد؛ که البته به خیر گذشت.

تصور چهره مسئولین با سر و کله ای بانداژ شده و دو چسب ضربدری روی گونه ها بیشتر از هر فیلم کمدی ما را به خنده وا می داشت. خلاصه خربزه شیرین و آبدار از یک سو و خبر کتک خوردن مسئولین از سوی دیگر حسابی دل ریش ما را خنک کرده بود.

کما اینکه خود ما هم از عنایات شهرداری بی نصیب نبوده و به عمق فاجعه واقف بودیم، چرا که در ایامی که در سنندج به سر می بردیم روزی از کجی بخت و از قضای (حاجت) روزگار گذارمان به شهرداری منطقه یک (یا شاید هم دو!) افتاد و همانجا بود که چوب جناب شهردار به تنمان خورد و ایشان چنان پاچه ای از ما گرفته و دریدند که نصیب گرگ بیابان هم نشود. (که البته گویا نصیب شد!)

لذا از شنیدن این خبر و تداعی خاطره شهرداری به یاد مصائب و بلاهایی افتادیم که مسئولین یونیورسیته طی این چند سال به سر ما دانشجویان آوردند و همانجا بود که یقین کردیم: «دست بالای دست بسیار است!»

لغت نامه دارالفنون

arajife — Sun, 03 Aug 2008 02:39:18 GMT

دانشگاه:

مرکزی برای جمع آوری و بازیافت فک و فامیل های رئیس و معاون

دانشگاه، مکانی برای فرار پسرها از سربازی و شوهریابی دخترها،

تنها چیزی که در آنجا یاد نمی گیرید علم است و ادب! و الّا انواع

و اقسام فحش های چارواداری عنایت کننده به فامیلهای دور و

نزدیک، آپدیت ترین سرقت اعم از محسوس و نامحسوس،

کلکسیون کامل رقص ها از قاسم آبادی و جوادی گرفته تا ام30

و باله و تانگو و...، آشنایی کامل با انواع مواد نیروزا از قبیل

هرویین و کوکامینوفن و زهرِ ماری و ماری جون اینا

(حشیش خودمون) و موارد دیگر را بصورت فشرده

و تضمینی فرا می گیرید.

دانشجو (البته از دید یک مسئول):

یک فرد الاف، بی سواد، بی مایه، بیکار، بی ادب، همیشه معترض که قدر

مسئولین گُ(ل) دانشگاه را نمی داند. نام برده در اغلب موارد معتاد و

آلوده به ایدز بوده و مایه فساد جامعه می باشد. این ویروس کاری بجز

خوردن و خوابیدن و دنبال کردن جنس مخالف ندارد، فکر و ذکرش تحصن

و آشوب است و انقراض او تنها راه نجات جامعه است.

آموزش:

مرکز اشتباهات متعدد سهوی، جهت تسویه حسابهای شخصی با

دانشجویان، طبق گزارش سازمان یونیسف تنها کار این بخش گذاشتن

چوب لای چرخ دانشجویان با هدف دانشجو آزاری می باشد. اما به

عقیده ی ما هیچ تعمدی در کار نبوده و تنها دلیل این امر زیادی IQ

مسئولین این بخش می باشد. جدیداً افتادن گذر آدم به آموزش را به

جای نفرین بکار می برند.

انتخاب واحد:

عملی بیهوده و تشریفاتی که هر دانشجو در ابتدای ترم مجبور به انجام

آن است؛ توصیه می شود از هرگونه سخت گیری و وسواس در این مورد

بپرهیزید چرا که به دلایلی که ذکر شد این عمل فقط به سلیقه آموزش

بستگی دارد نه انتخاب شما. عوامل زیر ضامن یک انتخاب واحد صحیح و

موفق است:

1. خوب بودن وضعیت روحی و البته جسمی مسئولین آموزش

2. نداشتن کینه و خصومت شخصی مسئولین با شما

3. در اکثر موارد داشتن ظاهری آراسته و بزک کرده

4. داشتن هرگونه رابطه فامیلی با مسئولین

تبصره: در بند 4 هیچ محدودیتی برای انتخاب واحد وجود ندارد و

دانشجو می تواند بدون رعایت پیش نیازها و حتی درصورت

مشروطیت45-40 واحد انتخاب کند.

حراست(مادر فولاد زره):

محبوب ترین شخصیت دانشگاه که بدین وسیله مراتب تملق و چاپلوسی

خود را به ایشان عرض می نماییم. آخرین حادثه ای که می تواند برای یک

دانشجو اتفاق بیفتد دعوت شدن به دفتر ایشان است. اصولاً رفتن به

حراست با مامی فولاد زره جان و برگشتن با خداست. آمار قربانیان

این پدیده چندین برابر زلزله و سونامی می باشد. با او درنیفتید

و الا درازتان می کند. شاهدان عینی توصیه کرده اند که تا شعاع

100 متری ایشان آفتابی نشوید وگرنه هیچگونه تضمینی برای

اتمام تحصیلتان وجود ندارد.

اما علیرغم تمام اینها باید بگوییم که

نیش عقرب نه از ره کین است اقتضای طبیعتش این است

در کل............... خیلی مخلصشیم!

K4 :

ماده ای ضد انفجاری 4 بار قویتر از C4 ، موجود در تمام غذاهای دانشگاه

مخصوصاً غذاهای آبدار، تنها عامل ثبات و پایداری خوابگاه. بودنش مصیبت

و نبودنش فاجعه است. کنترل کننده ی انرژی نهفته ی دانشجویان بطوریکه

در غیاب این ماده اعمالی مانند بالا رفتن از در و دیوار، آویزان شدن از سقف،

گاز زدن به چارچوب در و... به وفور مشاهده شده و حتی سوراخ پریز برق نیز

از آزار دانشجویان در امان نخواهد بود. دُز بالای آن می تواند حتی یک خروس

را ازپا درآورد. در کتب مرجع واحد اندازه گیری آن «بیل» ثبت شده است. لازم

به ذکر است در دانشگاه از نوع ضعیف شده ی آن (آبلیمو) نیز استفاده

می شود.

اُوفتادیم!

arajife — Sat, 12 Jul 2008 14:56:18 GMT

فی الحال که ایام امتحانات می بوده، هیچ امری به قاعده تقلب و تعاون در سر جلسه امتحان به راه نمی باشد. جماعت دانشجو عوض اینکه شب و روز درس بخوانند، جمله حواسشان به تقلب نگاری و یادداشت برداری از فرمول ها و دیاگرام ها بوده. حتی عده ای پا را فراتر نهاده از برای سر جلسه نشستن هم استراتژی و پلنینگ پیاده سازی نموده، کلی سیستم اعم از سه چهار سه (3،4،3) و چهار چهار دو (4،4،2) و از این قبیل طراحی نموده، کارها کرده اند کأنهو میدان مسابقه می باشد.

خلاصه همگی به این امر مشغول بوده، از این بابت هیچ اندرزی در کله شان نرفته؛ به وقت امتحان اگر سوراخ سمبه های سالون و صندلی و البسه دانشجویان را تجسّس کرده قریب به سه چهار منِ تبریز کاغذ تقلب در ابعاد و قطع مختلف از بندانگشتی گرفته تا A3 پیدا کرده، حالا مموری این موبایل ها که پر بوده از عکس صفحات کتب و جزوات، دیگر بماند.

آدم حیرت می کند از این همه ذوق و استعداد و ابتکار که این جماعت در راه خلاف به خرج داده. خود حقیر سرتا پا تقصیر نیز یکی از همین اوراق را که رؤیت نموده فی الفور یاد پاپیروس و هیروگلیف و خط میخی و سیخی افتادم از بس که ریز و خرچنگ قورباغه بوده، بنده که از قرائتش عاجز مانده، باقی و علی الخصوص صاحبش را نمی دانم. و یا شاید هم اِنکُدینگ و اِنکرایپسیون (رمز گذاری) در کار بوده. الله اعلم ...

لکن اینها همه اقدامات قبل از امتحان بوده و اصل ماجرا بوقت امتحان بوده که چند نفر نقش سرور (server) را ایفا کرده و کار اطلاع رسانی و انتقال اطلاعات را یکجا کنترات گرفته و از این بابت هم در نهایت توفیق عمل کرده. مقرّر شده بعد از امتحان با clientها (مشتری ها) به همین شیوه خشکه حساب نموده. – زحمتشان مأجور و اجرشان محفوظ باشد–

علی أی حال دانشجویان هی فرت و فرت با هم برگه معاوضه نموده اطلاعاتشان را از طریق همین سرورها و روترها به اشتراک گذاشته. القصه مراقبین جلسه نیز هیچ یک از این جرایم را ندیده یا اگر که دیدند شتر دیدی ندیدی کرده به خیر گذشته، از این بابت دانشجویان کلی محظوظ گشته، کیفشان کیفور شده.

لکن علیرغم تمام این اوصاف و احوال، از بس که این دروس لامصّب اعم از شبکه و ساختمان داده و قس علیهذا، تخیلی و فضایی بوده و این حافظه بی صاحاب هم دم به دقیقه گریپاژ کرده، تا حدی که دیگر تقلب هم مؤثر نیافتاده؛ به نحوی که هر که از جلسه بیرون آمده ورد زبان و اصل کلامش همین واژه پر استعمال «اُوفتادیم!» بوده.

خلاصه هنوز که هنوز بوده هشتمان در گرو نهمان بوده، در معرض اوفتادگی و حتی مشروطیت قرار داریم؛ هیچ بعید نبوده همین چندرغاز واحدمان را هم پاس نکرده، به ترم و ترم های بعد مؤکول نماییم. خدا آخر و عاقبتمان را ختم به خیر کند. هر چند افتادگی فی نفسه چیز خیلی خوبی بوده و حکما و عرفا از همان قدیم الأیام به آن عنایت داشته و توصیه نموده اند که فرمود:

بلبل از بالا نشینی رتبه ای پیدا نکرد

جاده با «افتادگی» از کوه بالا میرود

حالا چه کوهِ علم بوده چه هر کوه دیگری به حال ما توفیقی نداشته و اصلا به ما دخلی نداشته که این افتادگی همان افتادگی خودمان بوده یا خیر. فعلا مسئله مهم این است که: «اُوفتادیم!»

گل یا چسب دو قلو...؟؟!!

arajife — Wed, 02 Apr 2008 05:31:18 GMT

سلام به خیل بی خیالاآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآااااان

فسوس و صد فغان و آه و واویلا....بازهم شیخ وبلاگ نویس ما(بنده را منظور کنید...)بر سر کوی آرزوهایش یادی از وبلاگ مفوت خویش کرده اند و تشریف آورده اند تا آپکی کنند...نعم ...اوکی...همی رویم سر فروع مطب...چون روزگاری بس کشدارهمچون لنگ های ددی لنگ دراز از وب و نت مفارقت نموده اییم در سرآغاز اسپیک می نالیم که هی داد و بی داد...عجب زمانه ی بی معرفتی شده که شیوخ بلاد نیز دپرس گشته و ناجور خفن در لاک خویش فرورفته اند...ایهاالناس چاره ایی برای جل و پلاس عید کنید...که ما هم نو نوار گردیم...الداستان دیزی از دیزهایی عند اسفند جماعت جیب گشاده اندرونی همگان را فراخواندن که ایهاالهم اتاقیان برخیزید که به استریت رفته و چشم در چشم اجناس هجرها گشته شاید روی آنها را کم کرده و بفهمند که ما جماعت بی بضاعت نیز جرات جسارت داشته و به پاساژهای آنچنانی لنگ می نهیم....الباقی قصه این که جماعت الاف و کلاف در کلاف از جا جسته و به سوی استریت روان گشتیم.آنچنان شنگول و سرخوش گشته بودیم که هر چه گل و لای باقی مانده از ادوار قرون وسطایی بود را لگد مال نمودیم علی ای الحال به دلمان اوفتاد که سوار استری ،بارکشی ،...گردیم که هم زودتر به هجرها برسیم و هم جهنم عیشی کرده باشیم و حالی هم نسیبمان گشته باشد فی الحال در ایستگاه(استری...)به انتظار ایستادیم و بقدری فحش و ناسزا بر بخت خویش بلوتوث نمودیم که دیگر جایی نمانده و مموری (بخت،بدبخت خویش)را روی هوا بردیم که ناگاه خواجه ایی از خواجگان بانگ برزد که هی فلانی طالعت بسی نیکو بوده و استر جان(ضمایر لاو...)زود تشریف فرما گشته اند(ما هم فکور گشته که ای دل غافل تا به حال چرا از طالع نکوی خویش غافل مانده بودیم...)عاقبت بنده همراه هوارتا از خواجگان استر را قرق کرده و در جای جای ایشان(اتوبوس جان)ولو گشتیم...فی الحال بنده فرصت را غنیمت شمرده و نشمرده به عوالم هپروت اندر شده و از احوالات مبدا و مقصد بی خبر گشته و چرتکی(که چه عرض کنم یه دو ،سه ساعتی)را سواربر قاطر رویا بلاد عالم را زیر و رو نمودم (و تا آنجا پیش رفتم که تمامی موجودات از تمامی اعصار از دست بنده هوارشان به هوا رفته به ناچار ما را از عوالم رویا به در انداختند)ما نیز که حسابی کیفور گشته بودیم به ناچار چشم بگشودیم و نظارگر فیس خواجگان گشتیم و دانستیم که ایشان نیز در همان اطراف (سر قبر آرزوهای دست یافتنی و نیافتنی شان)پرسه می زنند بنده نیز از سر همدلی با ایشان باز همی خواستم که به آغوش صندلی باز گردیم (که ای خدا را چه دیدی آمدیم و چیزی هم آن وسط ها گیر ما آمد...)البت هنوز تکانی به خویش نداده بودم که چشمهایم به ویوی بیرونی استر اوفتاده خواب را بی خیال گشتیم و با دست و سر و پنجه و دماغ و (بقیه اعضا که نامبردنشان را گزافه گویی پنداریم...)مشغول نقاشی بر روی شیشه گشته و آنچنان از اعماق ته مان به پینت پرداختیم که هزاران پیاکاسو را به عجب اندر همی کردیم...ناگاه یکی از خواجگان که هنوز در توهمات ناشی از قضایای قبلی(همان بلاد هپروت...) به سر می برد بنده را مورد خطاب قرار داده که هی فلانی عجب

کوسه ی ملوسی پینت نموده ایی...بنده که 2000جفت شاخ +!!!!+؟؟؟؟؟ روی سرمان جا خوش کرده بود به فکر اندر شده و از هر زاویه ایی که چشم مسلح و غیر مسلح می توانست به نقاشی مان نظر انداختیم دریغ از کوچک ترین نشانه ایی از شباهت به

کوسه ...و به بحث و جدل با خواجه ی مذکور پرداختم که هی فلانی شما مگر نمی دانی ایشان یک پیشی ناناز و مامانی بوده که یه دقیقه قبل یه قناری درسته قورت داده اند و به همین خاطر شکمشان قلمبه گشته و ...بنده که در حال گذاشتن انواع کنفرانسهای نقد و بررسی برای پینت بیوتی فولمان بودیم ناگاه خواجه ایی دگر برخاسته و همچو ادیسون گرفته ها به ویویی بیرونی استر و ما دو مجنون (بلانسبت مجانین محترم)خیره گشته و فرمودند که ای ابلهان چگونه است که افسار استر از دستتان رها گشته و مسیر را نمی دانید که 3 ساعت را در استر سواری کرده ایم دریغ از دانستن یک مسیر...بنده نیز در جواب برآمده که هیهات حال چه گلی برسر بگیریم...خواجه ی اولی که هنوز از بحث فرتوت نگشته بود فرمود که اگر گل می خواهید ته کفشهایتان به وفور یافت می شود...ما که موقعیت را برای جدل مناسب نمی دیدیم از ایشان بگذشته به سمت درایور استر(راننده اتوبوس) روان گشتیم و کویسشن نمودیم که فی این تایم در کجا به سر می بریم و به کجا روانیم؟ایشان نیز مسیر را فرمودند و عرض نمودند که شما جماعت چندین ساعت را در استر به سر برده اید جایی برای تلپ گشتن ندارید؟ما نیز در جواب برآمدیم که ایهاالدرایور به شما هیچ ربطی نداشته و دارد و خواهد داشت... پس از تحقیق و تفحث از دیگر هم استریان فهمیدیم که 2 ایستگاه دیگر به اندرونی (خوابگاه)می رسیم پس هپی گشته سوی مای فریند خویش بازگشتیم... و همگی به عیش اندر نشده زد حال خورده بازگشتیم...زیرا که مسئلت ایمپورتنت بلیط را فورگات نموده بودیم ....آری بازهم ولو گشته و به فکر اندر شدیم که ای داد اندر احوالات بلیط چه حیلیتی نماییم!!!!...؟؟؟ و البت از خیر رفتن به استریت و از رو بردن طبقه ی اشراف بگذشته (و اصلا در هنگامه ایی که بودجه ی بلیط استر را نداریم چه استریتی و چه خریدی!سری را که درد نمی کند جارو به دمش می بست ) علی ای الحال پس از یک سده نبوغ بنده شکوفا گشته بفرمودم : هان، من نقشه ی خویش را بازگو می کنم فقط از ترفند چهار،چهار،دو استعمال می کنیم که یقینا نتیجه ی اوکی در بر خواهد داشت!

بلی پس از نالیدن نقشه ی خویش بفرمودم همگی به فرمان من...فی الحال به دنبال من روان شوید...علی ای الحال در نزدیکی های شیخ(درایور...) بنده کلمه ی رمز(بپیچونید...)را به دو 2 خواجه ی مسئول اعلام نموده و ایشان نیز فی الفوربه درآوردن صداهای فس و فس با لب و لوچه شان مشغول گشتند...شیخ نیز پس از یه نیم قرن انتظار فرمودند که ای ناقلا پیشته ... پدر سوخته از کجا اومدی تو؟...بنده که دیدم اگر خویش دست به کار نشوم گند زده می شود به کل نقشه هایمان(البت نظارگر خفگی و جان دادن خواجگان مذکور بر اثر زیاده از حد فس و فس گوفتن، گشته) پس بفرمودم که یا شیخ این صوت یحتمل از استرمی بوده چرا ایست نمی کنی تا احوالاتش را چکابی نمایی؟ شیخ نیز نامردی نکرده و پس از یه دو نیم قرن دیگر فرمودند:آری چونین است...من همی روم تا نگاهی بر تایرهای استر بیندازم...فی الحال که شیخ پیاده گشتند بنده کلمه رمز(د جون بکن دیگه...)را ادا نموده و خواجه ی دگر بسوی جایگاه شیخ روان گشته و نایلون بلیط ها را کش رفتند...بدین منوال نایلون حاوی ابلیاط(همان بلیط های خودمان...)به بنده رد شده و همگی از فرصتی که (با هزار بدبختی ایجاد نموده بودیم..)استفاده کافی را برده و دوپا داشته هرچه دم دستمان بود پا قرض نموده فی الفور فرار نمودیم و تا جایی که می توانستیم از استر فاصله گرفتیم...لیک مگر ماجرا خاتمه می یافت...خیر...همین که به اندرونی(خوابگاه)دخول نمودیم همه ی خواجگان سهمشان را از رزق کسب شده خواستند...بنده نیز نامردی ننموده سهم هر کسی را متقلبانه(ای بابا ما باید سهممون بیشتر شه دیگه مثل اینکه نقشه از ما بود؟!..)داده ،وانگهی می بایست برای انواع بلیط ها نقشه هایی مناسب احوالشان مطرح می گشت تا قابل استعمال گردند...به همین خاطر دگر بار خواجگان دست به دامان بنده شده و نالیدن که هیهات شیخ تو بزرگ مایی بازگو اکنون چه کنیم..بنده که از خدایمان بود دگر بار به فریندان خویش هلپی کرده باشیم(و در این گیر و دار چیز هم به جیب بزنیم...)بفرمودیم "نو پروبلم" دوستی گرگ بی طمع نبوده و دوستی برای همین چیزهاست!!!بلی نقشه از این قرار بود که بلیط های سالم را همچو آدمیان تقدیم درایورمی نماییم و در مورد بیلط های نصفه نیمه هم از ترفند یک ، یک،صفر(که خودم هم تا به حال به گوشم نخورده..!)استفاده می کنیم بدین گونه که سوار استر گشته سوت زنان (البت اگر سوت زدن بلد نبودید می توانید با جنباندن سر و کله..)نشان دهید که انسانی هستید مایه دار و اصلا از آن تریپ آدم هایی نیستید که در فکر در رفتن بوده و هستند و خواهند بود...بدین منوال تا رسیدن به ایستگاه سر کرده و در ایستگاه مورد نظر به داد و بیداد پرداخته که ای وای دیرم شد ...ببخشید مستر بلیط منو بگیرید ...سپس همین طور که بلیط را سفت چسبیده اید تا جایی پیش می روید که مستر باور کند که بلیط بر اثر کشمکش بین خودش و شما پاره گشته و بو نبرد که بلیط از پیش پاره بوده است و هنگامی که باور نمودند ...می گویید ای داد دیدی چه شد ببخشید مستر جااان ... و از پی کار خویش می روید(البت به هیچ وجه نباید آرامش خود را از دست دهید و مواظب باشید که لپهایتان گل نیندازد چون تابلو می شوید"مطمئنا گل نمی اندازد حداقل مواظب باشید درخت نیندازد")...نعم پس از فرو کردن نقشه در مخ تک تک خواجگان(که شک دارم که چیزی به عنوان مخ داشته باشند..) و گرفتن سهم مهندسی نقشه به نوش و حال اندر گشتیم و کپه ی مرگمان را خودم هم نمی دانم کجا گذاشتیم علی ای الحال به هر بدبختی بود شب را سحر کردیم...چون صبح گشت و باز خواستیم سر کسب خویش باز گردیم به خاطر آوردیم که عجب نکو اقبال بودیم که دیروز گنجینه ایی را دارا گشته ایم... و چون خواستیم به سراغ گنجینه رویم همی دیدیم که خواجه ایی بر سر خویش می کوبد و جیغ و هوارش به سماوات رفته است...کویسشن نمودیم که چه بلایی نازل گشته؟گفت که نظافت چی گنجینه را با انبانش سربنیست نموده اند...ما که حال درستی نداشتیم لنگ به لنگ بانگ بر زدیم بر احباب (دوستان)که ای خفتگان برخیزید که انبان را نظافت چی برده شما را خواب؟ فی الحال خواجه ایی که به تیز دندان شهرت دارد از جا جسته سوی زباله دان ها روان گشت...بنده که تلو تلوخوران خود را به ویندوز بیرونی اتاق رسانده بودم شاهد تلاشهای بی شائبه ی تیز دندان بودم (از خاطرم گذر کرد که سهم ایشان را در صورت فایند انبان دوبل گردانم..) آری همیشه خواستن توانستن نیست اگر این جور بود که من استر شاسی بلند را ترجیح می دادم به بلیط استر ابو قراضه...تیز دندان بخت برگشته که حس بویایی اش بر اثر گشتن میان انواع زباله ها کور گشته بود... علامت رمز یک،یک،یک را که نماد شکست محض بود نشان داد...جملگی دپرس گشته و سخن باد آورده را باد آورده به کسی چه ربطی دارد؟ را آویزه گوشمان کردیم(البت بنده در این باب با دگران توافق نداشته و می گویم اگر این جور بود باید ثروت بسیاری از آن بالا بالایی ها را نیز باد آورده باشد،عجب ..ای باد نامرد نارو می زنی؟...ببین کار تا کجا پیش رفته که باد هم خشکه حساب می کند...) لیک اگر همی خواهید که بدانید که بلیط ها را چه شد، باید بگویم که بنده خود از یک عامل نفوذی شنیدم که یکی را دیده اند که یکی دیگر را دیده است و او هم کس دیگری را دیده است و یحتمل او هم کس دیگری را دیده است .. که همان سارق الدوله ی شهیررا که معرف حضور شما نیز هست(هلو بپر تو گلو...) را در حال سرقت بلیط ها رویت نموده اند... البت ایشان زیر فشار شکنجه های ما نیز دوام آورده و به هیچ وجه جای بلیط ها را لو نداند...ما نیز از خیر بلیط ها گذشته و بازهم چون همیشه از پی کار خویش رفتیم...والسلام...

رحمت بر جامع جمیع یارانی که تا اعماق ته سخنان بنده را نیوشنده بوده اند (داشتم می ترکیدم..آخی..) و در ایام فراق بنده از نت وب خودشان را بی یاور نگذاشتند...لیک از فریندانی که از بنده دلگیر گشته اند که هی نامرد، بی وفا،تف به مرامت....سانسور شد...چرا به وب ما سر نمی زنی ..باید بگوییم که اگر نیامده ام حتما یه بدبختیی داشتم..بابا دنیا که فقط نت و وب و آپ که نیست...دلار و هوس و طیاره و ...هم هست (چه ربطی داشت؟!!) بالاخره بنده را به گـــنــدگـــی خودتون ببخشید دیگه.. اگه بخشیدید که هیچ... وگرنه می دونم چیکارتون کنم...همتونو هک می کنم...تا دیگه هوس وب نکنین!!...علی ای الحال همگی تان را آی لاو یو داشته و از خدا نابودی (نه بابا غلط کردم..)سربلندی شما را خواستارم...خسته ی خیال خیس خاطرهایتان...

بعدالرایتینگ:

می خوامت نه به خاطر رفاقتت...نه به خاطر صداقتت...نه واسه شرافتت...

ظرافتت...رشادتت...حسادتت... می خوامت فقط به خاطر خود کثافتت!!!!

جنایات غیر حرفه ایی(از سری داستان های اکشن...)

arajife — Thu, 21 Feb 2008 05:38:18 GMT

سلام به همه ی هم پیشگآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآن

گر دگر بار با زهم لنگ برداشته به بلاگفا اینتر نموده ایم همین بس که محض خاطر مجانینی (همچو خویشتن) طول طریق نمودیم و مرثیه ایی به قافیه کشک من بهر خواجگان رایتینگ همی کردیم. لیکن چون از دست ابلهی احباب (دوستان) به تنگ آمدیم به ناچار (چون چند هزار جفت گوش مفت گیر آورده ایم...) بر نقل قصه خویش پایفشاری نموده و به هیچ وجه حاضر به اعراض از آپ کردن نمی باشیم... فی القصه سالی از سالیان دور که بنده آن را در مخچه ی خود به تاریخ هابیل و قابیل نسبت می دهم ما به همراهی رفقا از دارالفنون ول گشته و روانه ی اندرونی (خوابگاه)گشتیم البت در طریق چشمهایمان را روی اتیاپ(تریپ های) نوادگان فلان الدوله زوم نموده و گهگاهی (طنازی نموده)متلکی نثار آنها می کردیم در مثل گر ضعیفه ایی از طایفه ی آن بالا، بالا ها با ماشین بنزش از هزار فرسخی ما رد می شد با پرتاب هر نوع صلاحی اعم از (سوزن و چاقو و تیزی و ...)سعی در پنچر نمودن تایر ماشین چشمگیرش نموده و حسابی کیفور می گشتیم(البت دربسیاری از اوقات مردمک هایمان به کاسه ی چشم چسبیده و آنقدر ماشین را تعقیب می کردیم که یا بخورد به تریی و از ریخت بیفتد یا کف از دهان ما همچو سیل جاری شده و تمامی خیابان های اطراف را در بر گیرد...) در حال همه مفتون هجره های رنگارنگ استریت گشته و خویش را می فریفتیم در همین گذار بود که یکی از خواجگان (پشت گوش فراخ)بنده ی تهی کیسه را مورد خطاب گذاشته بانگ بر زد که هی فلانی مسئلته... عرض نمودیم :بنال...فرمود که هیهات که من هانگری بوده و طاقتم طاق گردیده است از بس دینرهایمان همان برکفستهایمان همی بوده است... و دیر زمانی ست که به غایت هوس یک قرص پیراشکی نموده ام...ما که خود نیز آشکارا لب و لوچیمان آویزان بود بفرمودیم :لبیک یا فلانی ...به هجره اندر شویم ...در حال به هجره اندر شده و به چشم چرانی فی مابین پیراشکیات پرداختیم... ناگاه خواجه ی مربوطه پرسید:یا سیدی نرخ پیراشکی در چه سقفی بوده و بازار چگونه است...سیدی عرض نمودند:نرخ ها متفاوت بوده و بستگی به طبع و ذائقه ی شما دارد... ما نیز فی الفور نوع عند لاو آن را سلکت نموده و جویای نرخ گشتیم ...سیدی بفرمودند که قیمت ایشان(ضمایر احترام نسبت به فود عند لاومان) یک هزار تومن همی بوده و هست... ما نیز هند در جیبهای سرشار از تهی خویش نموده و پس از جمع و تفریق فراوان فی الحال حزین گشته و اتفاق کردیم که از این هجره مفارقت نموده و بقیت عمر خویش را به شمردن دالرهایمان بپردازیم لیک چشم به خواجه ی مسئلت کننده دوخته و با نگاه هر قدر که در توانمان بود او را مورد مواخذه قرار داده و جبین مان را که انگار یک سطل که چه عرض کنم انگار یک شلنگ آب رویش گرفتند را با آستینمان اطهر نموده و بفرمودیم همه از هجره اگزیت شوید که آبرویمان که به درک هستیمان بر باد رفت ...الغرض پس از خروج بازهم بر دریوزگی خویش اقرار نموده و همچو واپس ماندگان به اندرونی روان شدیم...لیک مگر غائله به همین سادگی ها خاتمه می یافت ...خیر ما که هفت قسم خوده بودیم که ما سی خودمان و آنها نیز سی خودشان و اینکه دگر بار اگر شده (به جهنم) با تاکسی به دارالفنون رفته ایم هرگز از نیرهای هجره مذکور رد نمی شویم

اما کارد که چه عرض کنم اگر قمه هم به این شکم کوفتی بخورد بازهم بول هوسی خویش را از سر می گیرد.......چند ماه بعد......ما که پس از استفاده از وام ها و قرض و قوله های فراوان اعم از :وام مسکن ،وام کار آفرینی،وام مرید و...به یک هزار تومن(!!!) دست یافته وتقدیر را موافق تدبیر یافته و (البت طی این چند ماه شاید هم چند سال ...از هجره ی مذکور دل نکنده و آنقدر به آنها چشم دوخته بودیم که آمار چند و چون و وفور و ورود و خروج هر پیراشکی را تحت عنوان {مجموعه برنامه های شبیه سازه پیراشکی}تقدیم به لاورهایی که ع ن ما تهی بوده اند کردیم و از همین طریق موفق به دریافت جوایز ناپلئونی از دستان مبارک شیوخ گشتیم)به طوری که سیدی ما را از هزار فرسنگی بازشناخته و از مورنینگ تا نایت بساط کرکر خندشان بپا بوده و هست ...البت ما هم پس از کوشش وگذر از پیچ و خم های فراوان (از مراحل طراحی و تولید{دستگاه چاپ اسکناس}و آزمایش و...گذشته و بالاخره دیساید نمودیم بر بایینگ پیراشکی... ایول به خواجگان که احوالات خویش را در هر حال دگرگون نموده و در ریاضت کشیدن و دلق پوشیدن و عیار بودن فاز داده اند و اتفاق نموده اند که پیراشکی را برای خاطر حال گیری از سیدی هم شده خریداری کنیم.علی ای الحال لنگ برداشته سوی خداوند دکان همی رفته و او را بیاگاهانیدم که یا ایها السیدی ما نیز مایه دار گردیده (توپ گشته اییم)و گر بلاد عالم را گشتن کنی عمرا لنگه ی ما کاستومرهایی فایند کنی.. اند به عشق و صفا و گشت و گذار از میان پیچ و خم های سینی های فول اف پیراشکی مشغول گردیدیم فی الحال یکی ازنوادگان ادیسون که در همین ایران کنونی خودمان سکونت دارند(البت ما هم نمی دانیم که چون است که ادیسون یک زن ایرانی گرفته است...لیک آنقدر از راپورت چیان شنیده ایم که یومی از ایام که ادیسون در حال ستادینگ بر روی نظریه ی گوناگون خویش بوده اند سر از تونل زمان در آورده و به کشورمان تشریف آورده اند و پس از دیدن ضعیفه ایی که بر اثر رعد و برق گیسوانش سیخ گردیده بود برخورد نموده و تزویج نموده اند ...)یحتمل ایشان نیز از همان نسل اند...اوکی ...سیدی پس از رویت ایشان خنده گستاخی نموده ما را نیز از نظر گذراند...بفرمود : یا فلانی چون است که تشریف فرما گردیده و دکان ما را منور نموده اید...ایشان نیز بفرمودند :یا سیدی به این جماعت هانگری برس ...که بنده نیز اقلام خویش را فایند کنم...سیدی نیز پس از پرانیدن انواع تعارفات غضبناک چشم های دریده اش را به ما دوخته بفرمود که حاجت خویش را بنالید...ما هم پس از گذاشتن انواع کنفرانس های مطبوعاتی و مصاحبه از تک تک خواجگان(که یک هفت ،هشت نفری می شویم...)که البت گفته اند که درز نکند لیک ما درز می کنیم که دیساید ما مبنی بر توافق بر روی پیراشکی یـــــــــــــــک هــــــــزار تومنی اعلام شد...و خداوند دکان چون بشنید از خنده ریسه رفته و چون مجانین دست بر در و دیوار می کوفت و اشک از چشمانش جاری بود...ما که معتقد بوده و هستیم که خندان هنری فنی بوده و چون اصولا ما طلاب دارالفنونی لاو فنون بوده و هستیم کلی کیفور گشتیم...لیک سیدی یکباره احوالاتش برگشته و فهمیدن که نوادهی ادیسون سارق از آب در آمده (البت ادیسون خدا بیامرز در این طریق هیچ نقشی نداشته ...و اصلا این کردار زشت را همین اراذل و اوباش خودمان که نظیرش در استریت های اطراف دارالفنون کم نمی باشد به ایشان آموخته اند...)الغرض عیش ما تلف گردیده و چون ماست به عتاب و خطاب سارق پرداخته لیک عمرا گر از هجره بدون پیراشکی ایگزیت کنیم...سیدی نیز چون ناجور حالش گرفته شده و اصولا دپرس گردیده بود سخنان رکیکش را چون نقل و نبات بر سر مایی بیچاره انداخته و دیگر نمی اندیشد که آمد و ما مرض قند گرفتیم آنوقت چه خاکی بر سر کنیم و انسولین در این هیر و بیر از کجا فایند کنیم...علی ای الحال چون آتش غضب سیدی فروکش نموده(فی مابین این تایم ما بازهم به مذاکرات خویش در باب سلکت پیراشکی مشغول بودیم...)آهان سیدی عرض نمود که ای خدا ددی شما را بیامرزد که هر چند تهی کیسه بوده و شلنگ تخته می انداختید فی این تایم چند تیلیارد کلاک ما را خندانده و هرگز کج کج به پیراشکی هایمان نظر نینداخته اید(ما هم گفتیم تو از کجا می دانی اصلا به تو چه ؟کاستومر حق سلکت دارد...)بله سیدی از ما خشنود گردیده و نقل ها درباره ی مضرات مسارق و مفاسد فی مابین بلاد عالم نشخوار نمودند...و در عند کلام فرمودند که خرجینتان را بدهید ما نیز بلافاصه آن را رد نموده و سیدی نیز با بی نهایت منفی- منت نهادن به نسبت هر 4 نفر از خواجگان یک پیراشکی بخشش نمودند... ما که با دوممان گردو می شکستیم...و بشکن و بالا زنان انواع ترانه های رپ ...را به جهانیان عرضه می نمودیم سوی اندرونی روان گشتیم لیک فی طریق به نوادگان فلان الدوله نیز لبخندی به غایت گنده رد نموده طوری که ایشان نیز از فرت اشتیاق جلز و ولز می نمودند(ای زرشک..)علی ای الحال چون به اندرونی دخول نمودیم...با احدی سخن نگفته و فی الفور به غرفه ی خویش اندر شدیم...و به تناول پیراشکی احتمام ورزیدیم .. لیک مگر این کوفتی(تریپ کرای بیایید...)قابل جویدن بود ...خیر حتی ما مراحل عبور آن را از حلق و مری و نای و پیچ و خم های روده حس نموده و بر بی آی کیو بودن خویش افسوس ها خوردیم...لیک خواجه ی مجنون(مسئلت کننده..) ابلهی و بیخود بودن خویش را قبول نمی نموده و بر دنجرز بودن و حال و فاز و کوفت و زهرمار دادن پیراشکی اصرار می نمودند...ما نیز با آن حالمان به جانش اوفتاده و تا جایی که می خورد لت و پارش کردیم...علی ای الحال ایشان نیز تریپ مظلومیت برای ما آمده و کار به جاهی باریک و تنگ تر رسید...و آنقدر پیش رفت که ما سقوط نموده و از خیرش گذشتیم ...بدین منوال دگر بار ما چون همیشه از پی کار خویش رفتیم...

ایها الشیوخ از اینکه فی مابین این تایم برای بنده حقیر دل دردهایتان را گذاشته و حظی وافر نصیب بنده نمودید و ما را از گوشه موشه هایی گیجگاه خویش گذرانده اید ما را وری هپی نموده و منت بر کله ی کچل ما نهادید...خمار پیچ و خمهای نگاهتان(نظراتتان)بوده و هستیم...والسلام...فعلا....

بعدالرایتینگ:م مرامتوتو...ج جمال تو...ن نگاتو...ص صفاتو..خ خرابتیم بخدا...(بقیشو خودت بساز عشقی...)

آفتابه دزد............

arajife — Mon, 21 Jan 2008 17:22:18 GMT

سلام به همه هم قطارآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآن

دير زماني ست كه به مسئلت جماعت خواجگان به دنبال آپي چند به بلاگفا دخول نموده و پس از تفتيش خرجين خاطرات نقلي بس مزيح(من باب طرب رفقا)عيان گشت ما نيز خواجگان را آواز همي داديم كه اي فلان باري تعالي گشايش فرمود كه دگر بار در اثناي گير و گرفتاري هاي دارالفنون(دانشكده فني)تحفه ايي پيشكش نماييم.الغرض روزي از روزهاي به غايت فرحناك كه لذات ما در شمار نمي آمد طول طريق همي نموديم و از بهر چاشت خويش در پي سرچ تومني چند برآمديم ليكن هر چه ميان بار و بنه خويش گشتيم انبان زرهايمان(ﻛﻴﺳﮥ پول هايمان)را نيافتيم كه نيافتيم، بانگ بر زديم بر شيخ و شباب كه هيهات انبان ما را ربوده اند ليكن همگان به عتاب و خطاب بنده از براي فراموشكاري و زوال خاطر مشغول گشته و آنچنان پيشي گرفتند كه خود نيز همچو ابلهان سخن واعظان را رد نكرده بلكه حتي جزئيات گم و گور كردن انبان را بازگو مي نمودم.در بحبوﺑﮥ تصديق خزعبلات وعاظ عقل رابر جهل خويش چيره يافته و همي گفتيم كه چون است كه انبان ما مفقود گشته و ما خبر از احوالات آن نداشته ايم في الحال آتش غضبم دوبل گرديد كه معاذ الله اين انبان كوفتي را كجا نهاديم كه آن را يافت كردن نمي كنيم.في الواقع وقتي دوزاريمان ﭐفتاد دريافتيم كه اي دل غافل فريب حيلت سارق الدوله شهير را خورده ايم و يك آب هم رويش نگو ديروز كه بنده در پي فايند جزوات دارالفنون بوده ام سارق الدوﻟﮥ جان نثار را آمادﮤ خدمت يافته ام و از ايشان هلپي طلبيده ام تا بلكم فرجي شود. ايشان نيز فرموده اند:(ﺳﻤﻌﴽ و طاﻋﴽ ) و ازپي كارشان رفتند.بنده نيز كه فرصت را غنيمت شمرده بودم از براي قضاي حاجت به آبخانه شدم. سارق الدوله نيز في الفور تمام پالان و بقچه و صندوقچهايمان را در عرض سه سوت زير و رو كرده و باب ميلشان دستبردي ناچيز زده اند. ليك همين كه بنده از مستراح به در آمدم سارق الدوله كه خود را همچو دراز گوشي به نفهمي زده بود لميده يافته كه لبخندي مليح الشكل بر چاك لب داشتند.كه ناگاه جزوﮤ مذكور را كنار لنگهاي دراز سارق الدوله يافته و في الفور آن را قاپيديم و پي كار خويش رفتيم... و حال كه به تامل اندر گشتيم و دق الباب شعور را بي جواب نگذاشتيم دانستيم كه كار كار سارق الدوله است. في الفور پي سارق الدوله را از تمام راپورت چيان خويش گرفتيم و فهميديم كه قضيه انبان صحيح بوده و ايشان را با آن رويت نموده اند. و به جهت عدم رد انبان به بنده خِرش را چسپيدم،و بر او بنمودم كه ما را از او باكي نيست،ايشان نيز در مقام دفاع از شرف و پرهيزگاري خويش نكته ها نشخوار نمودند،و انبان را به ريش خودشان بستند،ليك در ما هيچ اثر نكرده بلكه بيشتر گر مي گرفتيم و بانگ بر زديم كه اي جماعت مسلمان مرا دريابيد كه اين ستمكار انبان مرا از من ربوده است.خواجگان در جواب گفتند:هر دو نزد قاضي القضات شيخ فخي(فخري)رويد و به حكم او راضي شويد. پس ما رو به غرفه شيخ فخي كرديم. چون در نزد او حاضر شديم شيخ فخي گفت:از بهر چه آمده ايد؟و كار شما چيست؟من گفتم ما دو تن با هم خصومت داريم و از تو محاكمت همي خواهيم.شيخ فخي گفت:كدام يك از شما مدعي هستيد؟سارق الدوله تقدم كرده و گفت:ايها القاضي اين انبان با هر چه در اوست از آن من است كه ديروز از من رفته و دوش از اندوه آن نخفته ام شيخ فخي گفت:اگر اين از آن توست متاعي را كه در اوست از براي من توصيف كن.سارق الدوله گفت: در اين انبان است دي وي دي و وي سي دي و امپي تري پلير و پلي استيشن و ديش ماهواره و ياهو مسنجر و شهر همدان و قزوين و لاس وگاس و نيويورك سي تي و ممالك هند و چين.شيخ فخي به من گفت:اي فلان در اين انبان چيست و گواه تو كيست؟ من گفتم در اين انبان ويلايي هست خراب و جتي هست بي خلبان و غواصي هست بي آب و اسپايدرمن است و هري پاتر و سفيد برفي است و ۷كوتوله و پرسپوليس است و قطبي جان و شهر ميلان است و لاهيجان و خراسان و گيلان و جمعي از شيخ و شباب گواهند كه اين انبان از من و آنچه در اوست از آن من است.سارق الدوله از سخن من داد زد و فرياد برآورد كه ايها القاضي اين انبان معروف است و آنچان در او هست موصوف است، در اين انبان است استخر و سنا و رويزرويز و فراري و پنت هاوس و كاكاي پا طلا و بنزين سوپر و تارزان و آمازون و دشت لوت و كوير و دركه و دربند و سواران نيزه دار و شيران آدم خوار و هزار دزد شياد و شهر آتن و يونان.شيخ فخي گفت:اي فلان چه مي گويي؟من به خشم اندر شده پيش نشستم و گفتم:ايها القاضي در اين انبان من لب تاپ است و مايكروسافت و گوگل و ايميل و وبلاگ و هزار هزار تراول و رئال مادريد و منصور و افشين و گل و ريحان و تير و كمان و ري ودامغان و سمنان و قم و كاشان و جمعي از عالمان و زاهدان گواهند كه انبان ، انبان من است. سارق الدوله از سخن من برآشفت پيشتر نشسته گفت:ايها القاضي در اين انبان است معادن سيم و زر و چاهاي نفت و گاز و برجهاي نوك دراز و فرشهاي فاخر و رنگين و اشجار و دريا و كوهسار و جبال لبنان و اصفهان و كردستان و آذربايجان و سبزوار،و هزار هزار اوباش و اشرار گواهند كه انبان،انبان من است.من چون اين سخنان شنيدم خشمگين گشته فرياد كشيدم:كه ايهاالقاضي در اين انبان است قصرها و غلامان و خليج فارس و بلخ و هرات و مملكت سليمان(ع) و هنگ كنگ و بيل و كلنگ و كوفت وزهرمار.چون شيخ فخي اين سخنان بشنيد عقلش حيران شد و گفت:نيستيد شما مگر دو مجنون و دعواي شما محض لجاجت و عناد است زيرا كه از زمين تا آسمان و ﻫﻤﮥ دنيا از كران تا كران گنجايش آنچه شما گفتيد ندارد.مگر اين انبان هفت آسمان است؟يا عرش سبحان است؟مگر اين انبان عرصه محشر است؟يا عالم ديگر است؟! آن گاه به گشودن انبان امر فرمود چون انبان را بگشودندجز چند هزاري كه به اندازﮤ انگشتان يك دست هم نمي شد به علاوﮤ يك كارت ويزيت طبيب الدوله و يك آدامس نيم جويده چيزي در آن نبود. شيخ فخي انبان بر ما برانداخته ما را از مجلس براند.سارق الدوله كه انگار نه انگار كه تا چند ثانيه پيش تمام دنيا را در انبان چپانده بود راهشان را كج نموده از پي كار خويش رفتند. ليكن ما نيز بي خيال معامله شده از خر ابليس پياده گشته و به خويش وعده فرموديم كه من بعد از خصومت اعراض كرده و بقيت حيات را به جولان درازگوش خويش در بلاد هپروت مشغول باشيم...

دوستان شنگولم از هر چه بگذريم گذاردن دل دردي براي بندﮤ حقير خوشتر است.آرزومنديم كه وبلاگ ما عيش ناشي از وب گردي شما را برهم نزده، عشرت شما را دوبل كرده باشد.علي اي الحال بنده خاطر خواه وجود عامه و خاصه شما رفقا بوده و هيچگاه يك تار موي گنديدﮤ شما را به تمام كهكشان راه شيري و دوغي و ماستي و كشكي و... نمي دهم. پس شما نيز دوست سرجاليز و بوستان خودتان را تنها نگذاشته كماكان هر هنگام كه پا داد دل را به دريا زده گردش كنان چراغ وب ما را روشن نگاه داريد... والسلام

დ ღ რ დ ღ რ დ ღ რ

ღ♥ღ چمن زير پاتيم،حالا يه وقت خر نشي بخوريمون!!! ღ♥ღبعدالرايتينگ: